|
لبخندهایت نهایت آزار
آوار شده این آزار بر سرم هرگز نخواستم تا به خاکستر نسبت ات دهم تو خود آتش آفریدی چقدر دلم پر از خالیست ... ... فریادهائی که پتک می شود در دل تاریکی... کجا فرود می آید؟ تنها ساختن این نبود تا میخ بر تن درخت بکوبی کجای این آوار ساختن است؟! اینجا خودکشی چوبهای ویران است شعله های سیاه مرا زبانه می کشند تا به اوج بی کسی پناهنده شوم حالا دیدی؟ این تو بودی که گناه نخست را آفرید لبخندهای آزردن را...
|
|+|
نوشته شده توسط ندا قنبری در چهارشنبه سیزدهم تیر 1386 و ساعت 11:17
