بغضی عمل نکرده شده مین قلب من
ترسم که تکه تکه شوم از درون تن!
انگار کن که غصه شده نام زندگی
از لابه لای غصه شدم محو خویشتن
گاهی دلم هوای خرابات می کند
انسان شنیده ای که غریب است در وطن؟!
همراه باد بی هدف از خود برون شدم
باران مرا بشست و علفزار هم ، کفن
عاصی ترین لحظه عمرم شنیدنی ست
در گوشه ای کنار ، نشستم به سوختن
از لابه لای آهن و آتش کشیدم اش
بغضم فرو دادم و لبها به دوختن
این نکته بعد من به جهان خون دل دهد
آسان نبود ، عشق ، به مینی فروختن!
نرفته بود که نیاید!
رفتن اش ماندن را به ثبوت نزدیک تر کرد
من
و
ثانیه های انتظار
پشت سر هم تکرار می شدیم
تکرار
تکرار
تکرار
و صبر
این واژه نامانوس
الفت را به ذهنم ملکه کرد
او را هزاران بار
در هزاران سال نوری رها کردم
او
هزاران بار، همانند کفتری جلد
آمد
گمشده ام ، مرواریدی لابه لای صدفها
وسهم من
گوشه ای از صخره های ساحلی!
به خودم آمدم
پیش از آنکه
دزدان دریائی ، صدف را بربایند
از سر یک اتفاقی نه چندان ساده
به چنگ اش آوردم
تنها ، خسته ، عاشق
اللهم عجل لولیک الفرج مولانا (عج)
خورشید پشت ابر که معنا نمی شود!
دنیای بی ظهور تو دنیا نمی شود
گاهی هزار فکر حزین شد بهانه ای
تا پی برم ، رفیق تو رسوا نمی شود
کم می کنند فاصله هامان به صد گناه
چشمی به صد گناه، که بینا نمی شود
افسوس می خورم که خودم را نیافتم
هر بی دلی ، جزیره خضرا نمی شود
از من مخواه دست بشویم ز دیدنت
ماهی بدون رود به دریا نمی شود
همیشه هم برای دیگران پلکان بودن بد نیست!
شاید این پله ها
به ملاقات خدا بکشاندم
آنقدر که دیگر برای رسیدن به خویش
نیازی به پلکان بودنم نباشد.
جنون این راه آخر می کشدمرا...
میترسم به جای پله های ملاقات او
دیگران پله پله به ملاقاتی ام بیایند!!
جنون این راه آخر میبرد مرا ...
به آسایشگاهی که
هیچ تختی برای مجنون ندارد
اینجا روی تختها ، همه ، بی تو ،
لیلی اند
انگیزه ای برای سرودن نداشتم
پس لاجرم سکوت خودم را نگاشتم
درباورم نبود به جز سهم او شدن
انگار کن درخت، که بی دانه کاشتم
خلق خدا مرا به نصیحت گرفته اند
این شد گناه من،که به دردم نساختم
حالا ببین که زندگیم غرق آه شد
هرگز تو را برای خودم هم نخواستم!
هر روز می گذشت و خیالم چه خام بود
از روی این خیال، تو را میشناختم
در دست باد شد همه بود ونبود من
تقدیر من نبود، به دست تو ساختم
سهم من از تمام خوشی ها چنین نبود
خود ساختم زندگیم را،که باختم
بر ساربان آوا دهید اینجا یکی وا مانده است
از محمل و از کاروان تنها یکی جا مانده است
آه ای فلک یوسف ببین در قتلگه مدفون شده
لیلا زپشت خیمه ها با دیدنش مجنون شده
اندر کنار قتلگه یا رب نوائی آشناست
دخت نبی فریاد زد آن طفل شیرینم کجاست؟
دریای احمر خاک شد قرص قمر بیمار شد
از فرط داغ بی امان هفت آسمان تبدار شد
بنگر افق خونبار شد خورشید سوزان میدود
اندر میان کوهها با آه و افغان میرود
گوئی قیامت رو شده جبریل هم پنهان شده
از هول و از ترس حساب آتش به این و آن شده
قابیل از دنیا بشد من در عجب از حال او
گویا که هابیل اش شده قربانی آمال او
لبخندهایت نهایت آزار
آوار شده این آزار بر سرم
هرگز نخواستم تا به خاکستر نسبت ات دهم
تو خود آتش آفریدی
چقدر دلم پر از خالیست
...
...
فریادهائی که پتک می شود در دل تاریکی...
کجا فرود می آید؟
تنها ساختن این نبود
تا
میخ بر تن درخت بکوبی
کجای این آوار ساختن است؟!
اینجا خودکشی چوبهای ویران است
شعله های سیاه مرا زبانه می کشند
تا به اوج بی کسی پناهنده شوم
حالا دیدی؟
این تو بودی که گناه نخست را آفرید
لبخندهای آزردن را...